روزی استاد گفت:

در وجود هر انسان

جانوری خفته است

اما اکثریت ما فراموش می کنیم

که ابتدا انسانیم...

و روزی دیگر

ما کبوترانی هدیه دادیم

به دوزخ

و به خون آنان سلاح هایمان را آغشتیم

دشمن را نفرین کردیم

پس آن گاه به زندگی خویش بازگشتیم...

انتظار می کشم

برای شکوهمند ترین لحظه

مرگ خورشید

زیستم

نه برای پسرفت

برای پیشرفت به سوی هدفم

فرو رفتن به قعر تاریکی...

دهانم را ببند

دندانم را در دهان خرد کن

دنده هایم را یک به یک بشکن

و سینه ام را با نیزه آغشته به زهر نور بشکاف

مرا دار بزن

اگر برای همیشه مردم

شما درست می گویی

اما اگر بازگشتم...

ایمان بیاور

تنها همین...

ما

دوباره در آسمان های شبانه

خواهیم راند

ست

بحث در بودن و نبودن نیست،

حتی در چرایی آن.

بحث در چگونه بودن است...