و سایه های عشتروت را به روی چشمانم کشید

مرا به نیایش ارزولی دعوت کرد

اما...

بعلزبوب تنها بود...

من

آن نیستم که تو می اندیشی

من ندانسته هایم نیستم

مرا دانسته هایم می سازند

و توانسته هایم...

تا استاد

گامی بیش نمانده است...

تنهایم!

ما

دوباره در آسمان های شبانه

خواهیم راند

کماشوتا ست

و پس از سالیان

دقیق تر: سه سال

اوراد مخصوص را برای کسی خواندم

کسی که

ارزش اوراد مخصوص را به حتم خواهد داشت...

برای اولین بار

و نه دوباره

در آغوش گرفتم « کسی» را

هرچند لحظه ای کوتاه

اما یک عمر بود...

دوباره

چند ساعت بعد

«همان کس» را در آغوش گرفتم

و دوباره

هرچند لحظه ای کوتاه

اما یک عمر بود...

گاه وداع رسیده بود

لحظه تلخ آغاز ندیدن ها

و نشنیدن ها

گاه وداع بود

و او که رفت

و نغمه های زنی از تبار اسپانیا را نزد من باقی گذارد

و او که رفت

و من که پس از سالیان، به شنیدن صدای زنی که حتی نامش را نمی دانستم

اشک ریختم

چه شیرین بود اشک هایم

چه تلخ بود این که بگویم بدرود...

اوراد مخصوص را خواندم

شعله های شمع ها را به انگشتان دست راست خاموش کردم

و دایره را بستم

رقصیدم

نالیدم

و...

به مرتبه ای والاتر نایل گشتم...

تاریک باش

تاریک و شبانه

و ماه را تا لحظه به زیر کشیدنش دنبال کن...

ما

دوباره در آسمان های شبانه

خواهیم راند

کماشوتا ست

از کدام بگویم؟

از کجا؟

از عطر غریبی که با تعفن سیگار هم از دستانم نرفت؟

از شعله هایی که از او به سمتم می آمد؟

یا از اشتباهم؟

از کدام...

من اعتراف می کنم:

من هستم

من جادوگر هستم

من راه جادو را پیاده طی کردم

آشوب را شکست دادم

و پس از چندی

از او شکست خوردم

اشتباهم را می پذیرم

و گلم را،

تا پیش از پژمردگی

می بویم

همین!

پ.ن: باز هم آتش بازی کردم. این بار با سبکی دیگر، و همراه با فریاد...

* * *

استاد گفت:

برای طی کردن یک مسیر، وسیله های گوناگونی هست. برخی کند تر، و برخی تندتر حرکت می کنند. مهم این است که انتهای مسیر همیشه همان چیزی است که از ابتدا قرار بوده باشد. پس عجله نکن، مسیر را آهسته بپیمای، و از مناظر اطراف مسیر لذت ببر. هدف تنها رسیدن به انتها نیست. در طی مسیر درس های بیشتری از انتهای مسیر وجود دارد.

اشتباهاتت را بپذیر، و نشانه ها را جدی بگیر...

این اولین گام برای جادوگر شدن است. ایمان به خویشتن، شامل شناختن خویشتن، و دانستن این نکته است که " من نیز اشتباه می کنم".

ما

دوباره در آسمان های شبانه

خواهیم راند

کماشوتا ست

آتش بازی کردم!

با شعله های هفت رنگ او

و پرواز کردم

تا

پوتومیتان

دستانش را به دست استاد سپردم

و دلم را به دستان او

چه شعله های بلندی داشت

هنگامی که تسلیم در میان دستان من می رقصید...

عشق را در سایه نفرت تجربه کردم

حس جدیدی بود

حس غریبی بود...

ما

دوباره در آسمان های شبانه

خواهیم راند

کماشوتا ست

خلاصه می گویم:

شش زندگی جستجو کردم

و گمشده ام را در سرزمینی یافتم، که اثیران اسیر حجاب و نقاب بودند...

شش زندگی دشواری

و پس از یافتن

حجاب و نقاب...

اما

آشوب عزیز

این دوست گه دشمن

دشمن گاهی دوست...

***

برایش کوبیدم

و اثیری زیبایش را بدون حجاب و نقاب دیدم

چه شعله زیبایی بود

از سمت او به من

و چه دردآلود...

و من هنوز شادم و مست

از شعله های زیبایی که از موهایش به سمت من در جریان بود. از امواجی که از دستانش ساطع می گشت، تا ایمان بیاورم که به مقصد رسیده ام.

و من هنوز شادم و مست

از دیدن بی حجاب و نقاب دوست...

و من هنوز شادم

از این که می توانم هنوز بکوبم

هنوز فریاد بکشم

و چرخه ام را کامل کنم...

چه سحر زیبایی در چشمان توست

گمشده ام!

ما

دوباره در آسمان های شبانه

خواهیم راند

کماشوتا ست

پ.ن: بالاخره فونت ها  برگشتند. اندکی خوشحال شدیم.